Home | Onza's Pages | Foto's 2008

Onza
15-1-1999 – 16-1-2009

Snurkend strek jij je uit en kwispelend sta je op als we de trap aflopen. Je pakt vast de krant uit de bus en wacht nog even tot na ons ontbijt. Met je kop op schoot vertel je: “nu is het mijn tijd”… als een vorstin in de bakfiets, rennen naar je zwemplekjes in het Twiske, “mag ik hier het water in?” maar toch wachten of de baas het goed vind. Onza komt niet mee? Alleen als de bal in de boom hangt. Ze zit dan geduldig omhoog te kijken. Op een stok wil je lekker liggen kluiven, maar met de dummy werk je heel secuur. He konijntjes! Eerst wachten tot ze bewegen, anders is het niet leuk. Ja nu, rennen! Zo… die zijn weg. Welke kant gaan we op? Nee, daar komen we vandaan, hier is een mooie weg.
Tevreden lig je op je plaats, lunchtijd… als kruimeldief naast Lola, de post ophalen, “krijg ik daar geen broodje voor?” Dan nog maar een rondje om de tafel rennen en even zingen, alles voor een broodje. Je truken arsenaal is onuitputtelijk; kusjes geven, dansen met de baas, deur dicht doen, ga zo maar door. Dan met het vrouwtje nog een rondje skaten en natuurlijk mag je hierbij je stok niet vergeten. ‘s Avonds bij de geur van rijst of pasta check jij de keuken en heb je pas rust als er is opgeruimd. Uitgeteld val je in een diepe slaap en horen we niets meer dan gesnurk. Heel soms vraag je of je op de bank mag liggen. Pas om tien uur meld je je voor je laatste rondje… en niet zo ver alsjeblieft, het is donker en dan slapen we. Morgen vroeg weer op.

Lieve Onza, 10 jaar hebben we samen mogen genieten. En ja… in die 10 hebben we er wel 20 gestopt. Aan een blik had jij genoeg en als jij ons aankeek wisten wij ook wat jij vroeg. Al jouw ritueeltjes, zo blij als je ons zag, overal mee naar toe, zo vertrouwd, zo normaal, verder zonder jou, we weten nog niet goed hoe….

We missen je….

Adri, Erna en Lola

Eind november werd geconstateerd dat Onza een kwaadaardige tumor in haar rechterknie had, een zogenaamd histiocytair sarcoom. Dit is een tumor die helaas erg veel voorkomt bij de Flatcoated retriever. Meestal zaait deze tumor zich erg snel uit naar bijvoorbeeld longen, lever of milt. Als je er heel vroeg bij bent, is pootamputatie de enige kans op genezing. Hoewel een hond echt nog een kwalitatief goed leven kan hebben als hij een achterpoot mist, was dit voor Onza echter geen optie, omdat zij al jaren last had van slijtage in haar schouders. Een achterpoot missen, zou voor een veel grotere belasting van haar voorpoten zorgen en dus veel meer pijn veroorzaken. Dus besloten we uiteindelijk dat er niks anders op zat dan nog zoveel mogelijk te genieten met Onza zolang ze niet te veel pijn had of ziek was.

Anderhalve maand hebben we elke dag heel bewust beleefd met Onza. Half december begon ze toch wat mank te lopen met haar rechterachterpoot. Vanaf dat moment gaven we haar extra pijnstilling en zagen we weer wat verbetering. Tegelijkertijd zagen we natuurlijk die knie steeds dikker worden en beetje bij beetje voerden we de pijnstilling op als Onza weer wat meer moeite leek te krijgen. Hoewel ze in huis als ze lag wel eens een kreuntje liet horen als ze iets ging verliggen, deed ze er tijdens de wandelingen geen stap minder om. In het Twiske bleef ze lekker rennen en ze gebruikte die poot vrijwel normaal.

Eigenlijk hadden we verwacht dat ze ziek zou worden doordat de tumor naar een van haar organen uit zou zaaien. In dat geval is het moment van afscheid nemen 'makkelijker' te bepalen. Als ze ziek is, het duidelijk dat het voor Onza niet meer leuk is. Maar Ze werd nog niet ziek....ze ging alleen wel steeds wat moeilijker lopen in huis, steeds schever staan om haar poot te ontlasten. Ook werd ze wat onrustig soms; in de tuin liggen, hijgen, toch maar weer naar binnen. Maar de meeste tijd lag ze heerlijk diep te slapen. Alleen met de wandelingen, als een van ons thuiskwam of tijdens het eten (naast Lola) bleef ze even enthousiast en fanatiek al altijd.

Toen ze echter vrijdagochtend 16 januari steeds haar poot van de grond tilde als ze even stond, eigenlijk duidelijk liever lag als ze niet hoefde te staan en tijdens het kleine rondje bij ons achter zelfs even op drie poten liep, besloten we dat het misschien wel het juiste moment was om afscheid te nemen.

We hebben die vrijdag nog een heerlijke dag met Onza gehad. We zijn wezen wandelen in het Schoorlse bos naar het meertje in het duin. Natuurlijk deed Onza alsof ze niks mankeerde, zoals altijd. Natuurlijk twijfelden wij weer, maar aan hele kleine dingetjes merkten we dat ze toch wel last moest hebben. Ook nu tilde ze haar poot steeds een beetje op als ze stilstond.

Eind van de middag nog een laatste rondje over de heuvel in het Twiske gemaakt en haar nog verwend met rijst en pasta. We hebben eruit gehaald wat er in zat!